پرچم، نماد ملت و کشور اصولا نماد هر ملت و کشوری پرچم است. پیشینهی استفاده از پرچم، به روزگاران باستان باز میگردد. آنگونه که از منابع تاریخی برمی آید، تمدنهای گوناگون اعم از مصریان، یونانیان، ترکان، ایرانیان، اعراب و ... از آن بهره میجسته اند. هرچند به طور دقیق مشخص نیست که اولین بار استفاده از آن توسط چه کسی و در چه زمانی بوده است؛ ولی مشهور است که این وسیله، نخستین بار توسط حضرت ابراهیم (ع) برای آزادسازی حضرت لوط (ع) از زندان طاغوت زمان خود بکار گرفته شده است. یکی از منصبهای مهم در بین بسیاری از قبایل و ملل، منصب پرچم داری بوده است که در جنگها بدان افتخار میکردند؛ چرا که پرچم نشانی از همبستگی در عمل و اتحاد در شعار بوده؛ به گونه ای که هرگاه پرچم از دست پرچمدار میافتاده، نوعی شکست و از هم گسیختگی برای لشکر محسوب میشده است. به دلیل اینکه پرچم، سمبل اتحاد و تمایز در جنگها به شمار میرفته، همواره حائز اهمیت بوده است. پرواضح است یکی از اهداف دشمن از بین بردن پرچمدار و به زمین انداختن پرچم جهت تضعیف روحیه جنگاوری لشکر مقابل به شمار میرفته است. بحث در باب نماد پرچم کنونی ایران بسیار جالب است و در طول تاریخ بیش از همه رنگ و بوی ترکی داشته است. نخست آنکه واژهی پرچم کلمه ای ترکی است. البته قبلا کلماتی چون درفش، عَلَم و بیرق مطرح بوده است و مجلس شورای ملی کلمه ی پرچم را برگزید. دوم نقش و شکل روی پرچم و سپس رنگ آن می تواند مورد بحث باشد که هر دو باز هم رنگ و بوی ترکان را دارد. اینک به بررسی این دو موضوع بر اساس متون تاریخی می نشینیم. در دوران باستان ترکان بر روی پرچم خود از نماد حیواناتی مانند: عقاب، شیر، پلنگ و بویژه از انواع عقابها استفاده میکردند. در بین ایرانی

امپراطوری روسیه از هرجهت قدرتی بیشاز حد، نسبت به مستعمرات و همسایگان خود داشته است و دارد. این میزان از قدرت متکی بر خشونت عریان و نبود رقیبی مهم برای روسیه در اشغال و حفظ 17 میلیون کیلومتر مربع از ارض مسکون، این قدرت بزرگ جهانی را از توسعه قدرت نرم برای تنظیم روابط خود با شهروندان روس، اقلیتهای اتنیکی، همسایگان و دنیا، بینیاز کرده است. یکی از راههای حفظ تسلط بر متصرفات خود از سوی روسیه، بازی با شکافهای اتنیکی در متصرفات قدیم و سابق خود بوده است.در سالهای پایانی دوران کمونیستی این "کشور خدایان و بردگان"، روحیه مرکزگریزی و ضد روسی در همه 14 جمهوری شوروی و حتی بخشهایی از جمهوری فدراتیو روسیه، حاکم بود. رهبران وقت آذربایجان، با یک اشتباه محاسبه، این استنباط نادرست را داشتند که انحلال امپراطوری شوروی به معنی پایان قدرت فائقه روسیه در قفقاز جنوبی هم خواهد بود. زمان نشان داد که چنان نبود و چنان نشد. همانطور که امروز شکست قطعی در جبهه اوکراین و ضعف روسیه در قبال ناتو و غرب، به معنی ضعف این امپراطوری شر در مقابل آذربایجان، ارمنستان و گرجستان نخواهد بود، فروپاشی نظام کمونیستی هم به معنی پایان امکان مداخله روسیه در قفقاز جنوبی نبود. آذربایجان برای این اشتباه محاسبه رهبران وقت خود (مثل اشتباه محاسبه رهبران چچن در همان زمان و اشتباه محاسبه میخائیل ساآکاشویکی در 2008) هزینه سنگینی پرداخت.از ماههای پایانی سال 1987، دستجات آدمکش حرفهای ارمنی از خاورمیانه و برخی تروریستهای ارمنی آزاد شده از زندانهای کشورهای غربی، به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان سرازیر شدند و به همراه ناسیولیستهای بومی ارمنستان، ارتشی از بیرحمترین جنایتکاران را سازمان دادند. این ارتش، ابتدائا 250 هزار شهروند ترک